exposities

DOUBLET, 2022-2025

De tentoonstellingsreeks DOUBLET heeft als thema de dialoog tussen twee kunstenaars en tussen een werk en het publiek, en resulteert in in-situ installaties. Kunstenaars die werken met verschillende media en uiteenlopende concepten wordt gevraagd samen te werken aan een duo-expositie. Meer hierover zie je op het speciale digitale platform: DOUBLET

Peter Vink

“Door het al aanwezige te benadrukken, nodig ik de kijker uit om met andere ogen naar de omgeving te kijken. Dingen te laten opvallen die anders onopgemerkt zouden blijven. Een houtnerven-patroon uit de vloer dat ik eindeloos herhaal in een object, de structuur van muurvoegen die ik als patroon doortrek in de ruimte. De maatvoering of bestaande lijnen gebruik ik vaak als uitgangspunt.
Mijn installaties hebben een architectonisch karakter en doen vaak minimalistisch aan. Ze kunnen de totale ruimte benutten, maar ook kleinschaliger en wat meer ingetogen zijn. Herhaling en structuur voeren ongeacht de schaal van mijn werk regelmatig de boventoon”.

Paviljoen 2024-25

De term paviljoen staat in de architectuur voor een autonoom, losstaand gebouw met een eigenheid in functie, vorm en gebruik. Er is altijd een link met een hoofdgebouw, maar de autonomie speelt een duidelijke rol. Concordia_kunstruimte is een tijdelijk paviljoen, een plek waar AKI studenten hun werk tonen op een autonome, eigen manier die voor eventje los is gemaakt van de academische bubbel waar ze de rest van het jaar in zitten. De studenten worden door de curator gecoached in het omgaan met een ruimte en het inrichten ervan, met de nieuwe betekenissen van het eigen werk en dat van peers, die ontstaan in die ruimte.

ANNEX: Boris Tellegen, Jeroen Erosie, AKAY, 2018

De kunstenaars Akay, Jeroen Erosie en Boris Tellegen hebben sterke wortels in de graffiti kunst. Ze ontwikkelden een eigen stijl en brachten een discussie op gang over wat graffiti is. Essentiële elementen uit de graffiti zoals een sterke beeldtaal en een verbinding aangaan met de ruimte om je heen, en met de ruimte waar je je werk maakt zijn nog steeds herkenbaar bij de kunstenaars. Maar ook een bepaalde levenshouding en vaardigheden die ze hebben geleerd door graffiti, hebben blijvende invloed op het werk. Zo verschilt het werk dat ze nu maken van het werk uit de jaren tachtig en negentig, maar blijft het er onlosmakelijk mee verbonden.

May All Your Dreams Come True: Wayne Horse, 2020

Thematisch legt Willehad zich in “May all your dreams come true”  toe op het concept van de maakbaarheid van de maatschappij, die hij verder uitwerkt met het thema droom en dromen. De schoonheid van een droom maar ook het meedogenloze. Het uiterst persoonlijke maar ook het universele. De druk om ze waar te maken en het maatschappelijk ongeaccepteerde besluit ze te laten voor wat ze zijn. Willehad laat ons de wereld anders zien. Hij observeert en verbaast zich en maakt ons deelgenoot in die verbazing. Met zijn werken laat hij zien hoe het ook kan: “Make your dreams come true, maar niet op Instagram”.

Hilde Onis, Nastia Cistakova en Lotte Reimann, Es fühlt sich so an dat er een waslijst met dingen is über die wir sprechen müssen maar veel te weinig tijd, 2020
Met sculptuur, installatie, videowerk en tekstuele interventies vertellen deze kunstenaars verhalen, waar en onwaar, en alles dat geen van beide is.
Arnold de Boer maakte een soundscape bij het werk van Hilde Onis om lang(zaam) kijken naar een kunstwerk uit te dagen. Zijn minimal-guitar stukken zijn een prachtige begeleiding bij het werk van Onis; het voert je mee in een bepaalde sfeer maar laat je net zo makkelijk opschrikken door tonen, vormen en ideeën.

Iede Reckman

Jessica Segall, uncommon intimacy, 2018

Jessica Segall behandelt in haar werk maatschappelijke thema’s die pas na een andere laag zichtbaar worden. Aan de ene kant is het werk sterk conceptueel geladen en draagt het een belangrijke boodschap uit waar de kunstenaar zo hartstochtelijk mee begaan is dat ze ervoor naar de Noordpool afreist. Aan de andere kant is ze geïnteresseerd in de formele kant van de videokunst en levert ze (daarmee) een werk af, waarin de vorm en het medium, de muziek en de tijd perfect op elkaar aansluiten en een sprekende kracht hebben.

Lola Bezemer, HetDoek Gaat Op, 2017

“Het Doek Gaat Op is het resultaat van een residentie van een maand bij Concordia in Enschede in 2017. Concordia is een centrum voor beeldende kunst, film en theater. De drie verschillende disciplines van Concordia worden door Lola Bezemer samengebracht in een site-specifieke installatie. Met behulp van videograaf Tanja Busking en theatertechnicus Sicco Kamphuis maakte Lola Bezemer 5 korte films in het theater van Concordia waarin ze het moment van het openen van de gordijnen en lichten verkende. Deze video’s kwamen samen in een installatie in de tentoonstellingsruimte van Concordia”.

Maand van de performance kunst, HerOpera.

TRICKSTER is een performancecollectief van Nina Boas, Barbara Ellison, Nathalie Smoor, Ieke Trinks en Mariëlle Verdijk. Opgeleid in verschillende disciplines (theater, muziek, visuele kunst en scenografie) maken zij sinds 2008 brutale, onvoorspelbare maar ook vaak poëtische performances gebaseerd op improvisatie. HEROPERA is een ‘ad-lib*’-voorstelling waarin het operamedium wordt gedeconstrueerd en traditionele ideeën over heldendom en storytelling op de snijtafel worden gelegd.

Queeste, Christie van der Haak

“Alles heeft structuur, van organische tot maatschappelijke verschijnselen. In mijn werk, ook in mijn vroegere schilderijen, heeft het gestructureerde patroon altijd een belangrijke definiërende functie vervuld. Het patroon niet als oppervlakkig, vrolijk, versierend maar eerder als intensief, duizelingwekkend, inhoudsvol. Het tijdloze lineaire element is ook terug te vinden in mijn werk, de patronen en hun herhalingen kunnen zich buiten de lijst voortzetten- per definitie is alles wat getoond wordt maar een fractie van een oneindig geheel”.

Mecaniques Discursives

Mécaniques Discursives is als een brug tussen twee tijdperken; met Johannes Gutenberg aan de ene kant en Big Data aan de andere: door de oudste vorm van beeldreproductie (hout snijden) naast de nieuwste  digitale technologie  te zetten, omarmt de installatie meerdere eeuwen en worden deze dichter bij elkaar gebracht. Mécaniques Discursives is onderdeel van het AntiVJ-label, een  visueel label opgezet in 2006. Het is een initiatief van in Europa gevestigde kunstenaars wiens werk is gericht op het gebruik van geprojecteerd licht en de invloed daarvan op onze waarneming.

new works in bronze and steel; Annegien van Doorn, Marc Philip van Kempen

De dingen die wij zo vanzelfsprekend vinden worden door Annegien van Doorn opgemerkt en met haar composities maakt ze ons bewust van hun bestaan. Het is een vrolijk soort ontdekken van de absurditeit van die dingen, spullen, toestanden en gebeurtenissen. Bij het werk van Marc Philip van Kempen weten we niet goed wat we zien en waar we naar kijken. Het zijn oefeningen voor de hersenen, want zien we eigenlijk wel wat we (menen te) zien? Zo speelt Marc  met het verwachtingspatroon van de kijker.  Daarnaast is een centrale vraag in zijn werk hoe een afbeelding zich verhoudt tot de ruimte waarin deze te zien is. 

Vormaliteit, Kevin Bauer

Voor de expositie Vormaliteit bedacht Kevin een format, een setting waarin hij zijn werk zou willen plaatsen. Hij maakte een omgeving die doet denken aan een showroom of een beursstand. Een vluchtig decor, dat in dienst staat van de objecten. Vaak is een galerie of expositieruimte een witte kubus met witte strakke muren waarin de kunstwerken overduidelijk gepresenteerd worden als kunst. Maar hier, op deze manier ontkomen de sculpturen van Kevin niet aan een commerciële lading. Wanneer is iets een kunstwerk? Wanneer is iets een commercieel product? Is er überhaupt een grens tussen deze twee begrippen?

Sam Samiee, Le Gymnasium Sacré

Le gymnasium sacre is de vertaling die filosoof Henry Corbin gaf aan het Persische Zur-Khaneh, de klassieke vorm van Iraanse gymnastiek en het kleine gebouw waar de oefeningen plaatsvinden. Beeldend kunstenaar Sam Samiee eigent zich de term toe om uitdrukking te geven aan het moment waar beeldende kunst en poëzie samen komen. Corbin maakte het mogelijk de wereld te zien als een Zur-Khaneh, letterlijk een Huis van kracht, waar bestaande tradities veilig worden bewaard. Samiee is de term gaan gebruiken voor de plek die hij creëert waar de vele tradities van beeldende kunst en poëzie samenkomen, zowel in de expositieruimte als in het landschap dat de woorden willen aanduiden. 

Twentse Kunst Alliantie, Immer de Ander, 2021

Bij de Twentse Kunst Alliantie -TKA-  zitten jonge makers van de generatie voor wie het vanzelfsprekend is een hybride mentaliteit te hebben, te schakelen tussen verschillende rollen en functies.

Zij ondervinden als geen ander de gevolgen van de steeds technologischer wordende samenleving. Van de toenemende isolatie en eenzaamheid die dat tot gevolg heeft, en het verkeren in een eigen bubbel.

Hotel Europa, Janis Rafa, Pilar Mata Dupont, Henk Hofstede, 2016

In de expositie Hotel Europa presenteren jonge makers zich naast gevestigde videokunstenaars. Werken van De NITS, de Nederlandse band rond zanger en kunstenaar Henk Hofstede, Pilar Mata Dupont en Janis Rafa, worden geflankeerd door werk van honderd jonge makers uit heel Europa.

Lijfspreuk

Lijfspreuk is een ode aan het leven en aan het vak van de grafisch ontwerpers. Twentenaren stuurden hun eigen, authentieke spreuk pf levenswijsheid in, regionale grafisch vormgevers maakten er unieke zeefdrukken van.